سه سالی هست که به جامعه بدبخت کارمندها پیوستم و در این سه سال تجربه هایی در پاچه‏ی ما فرو شد ، که خواسته و ناخوسته سه سال از بهترین سالهای زندگیم را به کسب تجریه (!) از دست دادم.نمی‏گم اتفاق بدی بوده ، ولی به خاطر این پول مجبور شدم از تمام علاقه‏هام بگذرم و الان دختری هستم با سه سال سابقه کار و یک کوله بار کهنه پر از تجربه.

کار من در یک شرکت خصوصی نه خیلی کوچک شبکه و نرم افزار و سخت افزار هست.

شاید یکی از سخت‏ترین قسمت کارم ، سر و کله زدن با آدمها – یا بهتر بگم مدیرها و کارمندهای پرمدعا- هست که  از کسی که عنوان مسئول شبکه داره ، انتظار حمالی دارند !

یعنی مسئول شبکه باتوجه به توانمندی که نسبت به دیگر کارمندها و بالا بودن سطح اطلاعات و آشنایی که به تنکنولوژی روز دارد ، در بیشتر شرکت ها حکم کارگر ساده ای را داره که باید سیم کیبرد بقیه را هم نصب کن و تازه از خداش باشه که مشغول به کاره !

کسی که مسئول شبکه است قابلیت بهینه سازی سیستم‏ها و راهنمایی مدیران ( حتی مدیرعامل ) را دارد ، اما در جایی که من کار میکنم و شاید تجربه خیلی از متخصصان مثل  من هم باشه ، مسئول شبکه یک سیم جمع کن هست که بلد فکر کنه و مشکل خودش رو حل کنه !

در محیط کار به خاطر همین تفکر، بی حرمتی های زیادی دیدم که همکاران عزیز در کمال احترام ، فراموش میکنند که دانشی که من در زمینه حرفه ام دارم به مراتب خیلی خیلی بیشتر از بقیه هست و باید به خاطر همین دانشم  احترام داشته باشم.

قسمت بعدی سختی کار ما ، زمانی هست که میخوای با زبان ساده و عامیانه  مشکل کامپیوتری را به کاربر ” حالی ” کنی و کاربر محترم (!) با اخم و ترشرویی ، نادانی و بی‏سوادی خودش را تو سرت بزنه و مجبور باشی نگاش کنی و تو دلت بهش بگی اخه احمق تو خنگی به من چه !

بارها شده که مشکلی که چند ساعت طول کشیده تا حلش کنم ، جناب مدیر(ها) یا همکار(ها) با زبان طنز مسخره و نیش و کنایه به من گفتن خب این که کاری نداشت !

بهتر نیست به فرهنگی برسیم که یاد بگیریم میزان مدرک برای آدمها شخصیت نمیاره و شخصیت انسان‏ها، در برخوردها و کیفیت کار انجام شده است ؟

بهتر نیست یاد بگیریم در هر سن و مقامی که هستیم از کلمه ” تشکر” و ” لطفا” استفاده کنیم ؟

بهتر نیست کمی ، فقط کمی انسانیت در کار داشته باشیم ؟