دوباره به روزهایی رسیدم که که لحظه ها به کندی به سختی میگذره..

این روزها برام غریب نیست..قبلا هم بدترش رو تجربه کردم..ولی تکرار این روزگار خیلی اذیتم میکنه

فکر تنهایی ، فکر فرار ، فکر بی همزبونی و هزاران فکر منفی دیگه که هر لحظه مثل خوره از روحم کم میکنه..

سعی میکنم مثبت فکر کنم برای فردایی بهتر ، ولی وقتی تو ذهنم فردایی وجود نداره ، طبیعتا فکر مثبتی هم وجود نداره..

ذهنم پر از “کاش​ها” و ” اگر ها” است..

کاش…

دو کلمه ای که این روزها ، زیباترین جمله را می سازند..

آزاد شد …

پ.ن: وقتی خبر ازادی دوستانم را شنیدم تنها کاری که میشد ، گریه بود ، همیشه اون لحظه و صدایی که خبر آزادی دوستانم را داد در ذهنم ماندگار خواهد ماند..

چند روزی بود که تیتر مسخره یکی از سایت های به اصطلاح ارزشی در گوگل ریدر مدام شیر میشد. البته هیچوقت نخوندم و فقط گوشه ای از نوشته رو از دوستان شنیدم !

من و تمامی ” خس و خاشاک” ها از تمام گروه های حامی احمدی‌نژاد ، بسیج و لباس شخصی ها ، سپاه و یگان ویژه ، صدا و سیما و تمام کسانی که به نوعی اقدام به دروغ پراکنی ، کتک زدن و بازداشت و قتل مردم کردند ، درخواست دارم “دعای ربنا ” استاد شجریان را از روی هارد ، وبلاگ ، سی دی ، دی وی دی ، نوار کاست ، ذهن ، زبان و کلام خود پاک کنند و حتی به دورترین نقطه ذهنشان هم نرسد که این دعا با صدای گرم استاد شجریان وجود دارد.

خوشحالم که دیگر صدای استاد شجریان و نوای گرم ربنا در صدا و سیمای پر از دروغ پخش نمیشود.

ربنای اول، سوره آل عمران از سوره های مدنی - آیه شماره ۸

متن عربی :

رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَیْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنکَ رَحْمَةً إِنَّکَ أَنتَ الْوَهَّابُ

ترجمه فارسی :

بارالها ، دل های ما را به باطل میل مده پس از آنکه به حق هدایت فرمودی ، و به ما از لطف خویش اجر کامل عطا فرما که همانا تویی بخشنده بی عوض و منت .

ترجمه انگلیسی:

lord, do not cause our hearts to swerve after you have guided us. grant us your mercy. you are the embracing giver.

۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی
حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق
مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا
اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد «تشکیل‏ اجتماعات‏
و راه‌ پیمایی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام‏
نباشد، آزاد است» رعایت کنند.

۲) ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس
از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل
متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و
بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد
انتخابات هستیم.

۳) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی،
سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید
اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد
بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت
کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی
بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی

Statement by a group of Iranian bloggers about the Presidential elections
and the subsequent events

1) We, a group of Iranian bloggers, strongly condemn the violent and
repressive confrontation of Iranian government against Iranian people’s
legitimate and peaceful demonstrations and ask government officials to
comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran’s Constitution
which emphasizes “Public gatherings and marches may be freely held, provided
arms are not carried and that they are not detrimental to the fundamental
principles of Islam.”

2) We consider the violations in the presidential elections, and their sad
consequences a big blow to the democratic principles of the Islamic Republic
regime, and observing the mounting evidence of fraud presented by the
candidates and others, we believe that election fraud is obvious and we ask
for a new election.

3) Actions such as deporting foreign reporters, arresting local journalists,
censorship of the news and misrepresenting the facts, cutting off the SMS
network and filtering of the internet cannot silence the voices of Iranian
people as no darkness and suffocation can go on forever. We invite the
Iranian government to honest and friendly interaction with its people and we
hope to witness the narrowing of the huge gap between people and the
government.

A part of the large community of Iranian bloggers
July 26, 2009

چقدر این شهر را دوست داشتم ، چقدر آدمهای این شهر را دوست داشتم اما حالا ..

حالا شهر من پر ازسکوت شده ، حالا شهر من از بغض گریه خفه شده  ، اسمان شهر من ابری است و گرفته ، جوی های شهر من قرمز است و خون آلود..

حالا هر ۲۲ قدم ماموران ضدشورش را می‌بینی که آمده اند از جان تو محافظت کنند ، اما مگر درد باتومی که خوردی از یاد میرود ؟..

مردم شهر من کم می‌خندند ، مردم شهر من پچ پچ کنان با هم حرف می زنند ، مردم شهر من از جمع فراری هستند ..

کودکان شهر من با خوشحالی به ماموران اسلحه و باتوم به دست نگاه میکنند و به مادران خود میگویند : ” اینها همان کسانی هستند که آدم بدها را می‌کشند؟”..

کودکان شهر من نگاه های وحشت زده مادران خود را نمی بینند وقتی از کنار “آدمهای شجاع و قوی ” رویاهایشان عبور میکنند، نگاه کودکان شهر من به هیکل تنومند و محکم مامورانی هست که برادران و خواهران آنها را فقط به جرم اعتراض کتک زدند و کشتند ، نگاه آنها به اسلحه هایی که تا دیروز صدای ” کیو کیو ، بنگ بنگ ” می‌داد ، اما امروز آنها هم می‌دانند که صدای اسلحه چیز دیگری است..

شهر من از دروغ سرشار و از راستی تهی است..

راستی ، چه بر سر شهر من آمد ؟ …